Τίτλος: Σχεδόν πια ναυτικός

Συγγραφέας: Νίκος Τομαράς

Εξώφυλλο: Ντόρα Αντωνιάδου

Εκδότης: Ελληνικά Γράμματα

Ημερ/νία έκδοσης: 2001

Πόλεμος ήταν...
πικραλίδες με αγάλματα


Ο Νίκος Τομαράς και σε αυτή τη συλλογή ακολουθεί μοναχική πορεία. Δε μηχανεύεται τερτίπια. Αποφεύγει τις σχολές. Προτιμά να ανασκαλεύει στο πιθάρι της μνήμης φωτοσκιάσεις πάθους, διεκδικώντας περισσότερο από την προσοχή μας το αίσθημά μας.

Μετά το υπαινικτικό του τίτλου της δεύτερης συλλογής του «Σχεδόν πια ναυτικός» ο ποιητής θα αυτοπροσδιοριστεί με σαφήνεια στο ποίημα «Ταυτότητα»: «Ακούω γνώριμους ήχους / μυρίζω το χώμα / αφήνω τη βροχή / εικόνες και λέξεις / να με κτυπούν / Εδώ ανήκω.»

Στην πρώτη ενότητα με τίτλο «Αντιδρομή» μας οδηγεί «στα τολμηρά ταξίδια του Φαέθοντα που γνώριζε πως δεν έχουν επιστροφή» ενώ βάζοντας «φτερά» διαχωρίζει με σαφήνεια τον κόσμο της ποίησης από την «έξοχη σιωπή των ψηλών σπιτιών».

Στο ποίημα «La petite mort», που είναι και ο τίτλος της δεύτερης ενότητας θα μας απογειώσει ερωτικά με φόντο μουσικό επιστρέφοντας, με διαφορετικό τρόπο αυτή τη φορά, στο χώρο της ερωτικής ποίησης.

Οι συνθέσεις της Ντόρας Αντωνιάδου που κοσμούν τη συλλογή αυτή, παντρεύονται θαυμαστά με τους στίχους καθώς από τις μορφές της αναδύεται το ανήσυχο πνεύμα της εποχής και το αίσθημα μοναξιάς που το στραγγαλίζει.

Εφημ. Τοπικό Βήμα, Ιούνιος 2005

 

Στον καινούργιο ποιητικό κύκλο, ο Νίκος Τομαράς, ακολουθώντας μοναχική πορεία, αυτοπροσδιορίζεται: «Ακούω γνώριμους ήχους / μυρίζω το χώμα / αφήνω τη βροχή / εικόνες και λέξεις / να με κτυπούν / Εδώ ανήκω.»

Χωρίζει τον κύκλο σε δύο ενότητες. Στην πρώτη ενότητα «Αντιδρομή» μας οδηγεί στα «τολμηρά ταξίδια του Φαέθοντα που γνώριζε πως δεν έχουν επιστροφή» ενώ βάζοντας «φτερά» διαχωρίζει με σαφήνεια τον κόσμο της ποίησης από την «έξοχη σιωπή των ψηλών σπιτιών».

Στο ποίημα «La petite mort», που είναι και ο τίτλος της δεύτερης ενότητας, ο Νίκος Τομαράς επιστρέφει στην προσφιλή του ερωτική ποίηση.

Το εικαστικό μέρος της συλλογής ανήκει στη ζωγράφο Ντόρα Αντωνιάδου. Οι συνθέσεις της είναι θεματικά και αισθητικά συνδεδεμένες με τους στίχους του ποιητή.

Έθνος της Κυριακής, 25/9/2005

 

Δημοσιεύματα & αναφορές


Εφημερίδα Μάχιμο Βήμα, Φεβρουάριος 2006

Εφημερίδα Τα νέα των προαστίων, 20/2/2006

Περιοδικό Η λέξη, τεύχ. 186, Οκτ. - Δεκ. 2005

Περιοδικό Ανοιχτό Σχολείο, τεύχ. 97, Οκτ. - Δεκ. 2005

Περιοδικό Ακτή, τεύχ. 64, Φθινόπωρο 2005

Έθνος της Κυριακής, 25/9/2005

Περιοδικό Οδός Πανός, τεύχ.129, Ιούλιος - Σεπ 2005

Εφημερίδα Τοπικό Βήμα, Ιούνιος 2005



Εφημερίδα Έθνος, 17/6/2005

Εφημερίδα Το Βήμα της Κυριακής, 17/4/2005

«Αναζήτηση του εγώ μέσα στη μνήμη αλλά και στο πάθος για τα πράγματα. Για τις λέξεις. Αλλού αυτοβιογραφικός και αλλού μέσα από μια συλλογική διερεύνηση, ο Τομαράς ακολουθεί ένα προσωπικό δρόμο..»

Τέα Βασιλειάδου, Εφημ. Ημερησία, 11-12/6/2005

Ποιήματα από τη συλλογή “Σχεδόν πια ναυτικός”


Αντιδρομή

Το κρύο φέτος άργησε,

μνήμες πάνε κι έρχονται.

Ο πόλεμος δε λέει να σταματήσει,

δικαιολογία πειστική δε δόθηκε.

Αναρχικοί κι ονειροπόλοι,

πώς να γίνεις ευτυχισμένος

με ποίηση στο δωμάτιο,

μετρώντας την απόσταση ως το θάνατο,

τις έξυπνες βόμβες ως το φιλί της μάνας;

Θέλω ή θηλιά

Δύο γράμματα τρυπούν το μυαλό μου,

το θήτα και το λάμδα,

θήτα όπως θάλασσα

λάμδα όπως λέξη,

θάλασσα οι λέξεις, δηλαδή

το θήτα για την καμπυλότητά του,

το λάμδα για την καλλιγραφία του,

όγδοο και ενδέκατο στη σειρά,

ως αρχικά

θάνατος και θείο

λάβα και λόγος

ως μόνα

λαθεύω, θηλυκό

και σε συνδυασμό

θηλάζω τη λήθη

λήθαργος ή θύελλα

λαθρεπιβάτης σε λιθόστρωτα

θέλησης και θαλπωρής.

Πρόποση

Πολύτιμα κοσμήματα μάταια

αναζήτησαν τη θέση τους,

βαλς γέμισαν τα αυτιά μας,

σκιές αναμείχτηκαν,

φορέματα πλημμύρισαν σαλόνια,

με χέρια που τελετουργούν

σε αγρύπνιας νύχτα χορεύουν.

Αστείρευτη πηγή σε σιωπή σαρκαστική

προσκεκλημένος παρηγορητής

έπλαθα μύθους

μορφές του πνεύματος

ενόχους στους κήπους

ενώ βουκαμβίλιες, γαζίες, γκαζάνια

                         και λεπτόσπερμα

θρηνούσαν αλχημείες της γλώσσας.

Στη λίμνη βιολιά με βιόλες

έστησαν ήχους πλάι σε χρώματα,

είδοδος τραγουδιστών

γενική παύση.

Άρχοντες της πόλης

πλατιά μελίσματα ακολουθούν.



Ανεξάντλητο το ταξίδι

κι έχω μάθει

στο χρόνο να αντιστέκομαι.

Εβένινος

Βολοκόπημα στις ρίζες του ουρανού

συντροφιά με το τριζόνι της νύχτας

μαραίνομαι στην ημισέληνο

αφήνοντας το φόρεμα του ήλιου

να αιχμαλωτίσει αυτοκρατορίες κάλπικες

να λεηλατήσει κάστρα ανοχύρωτα

απέλπιδες προσδοκίες.



2099 μ.Χ. κομμάτια της βίας βρέθηκαν

σκορπισμένα πάνω σε δέντρα, σε πουλιά,

σε λουλούδια, σε νερά.

Μονόλογος

Για ό,τι παίρνουμε, κάτι δίνουμε

κι αν ο πόνος μετριέται και με τα δάκρυα

η θάλασσα λειτουργεί και ως σύρτης

που άλλοτε ανοίγει και άλλοτε κλείνει

αφού στου χρόνου το ταξίδι

- οι Ιθάκες ποτέ δεν έλειψαν -

κάποτε αποκαλύπτεται

φαντασίας και ζωής διάμεσος.



Για ό,τι κερδίζουμε, κάτι χάνουμε.