Τίτλος: Σχεδόν πια ναυτικός

Συγγραφέας: Νίκος Τομαράς

Εξώφυλλο: Ντόρα Αντωνιάδου

Εκδότης: Ελληνικά Γράμματα

Ημερ/νία έκδοσης: 2001

Σχεδόν πια ναυτικός


Η συλλογή «Σχεδόν πια ναυτικός» χωρισμένη σε δυο ενότητες «Ιεροφάντες» και «Το παγωμένο φεγγάρι» κάνει ορατό το αόρατο και αισθητό το νοούμενο προβάλλοντας την ομορφιά των πραγμάτων. Ο ποιητής ως «ιεροφάντης» μας μυεί σε μυστήρια «γόνιμων τοπίων».

Στο τρίτο μέρος της, που συνιστά κατ' ουσία μια παραλλαγή με τίτλο «Ετερόκλητα» περιλαμβάνει δύο μικρά πεζά: «Στο καζίνο» και «Μήνας φωτός».

Μια διαδρομή με ή χωρίς «μάρτυρες και μαρτυρίες» σε μια θάλασσα αδηφάγα, απρόσμενη κι ελπιδοφόρα.

Η ποίηση του Νίκου Τομαρά προσφέρει ένα αίσθημα λησμονημένο αδρής αθωότητας, καθώς προσθέτει στο απέραντο τοπίο της νεοελληνικής ποίησης την προσωπική ματιά ενός ανθρώπου που χτίζει εικόνα την εικόνα το λόγο του. Αγγίζει έτσι κι όσους δεν έχουν εξοικειωθεί με το απόκρυφο της ποιητικής δημιουργίας: «Τα πιο καλά που ζήσαμε / στα πιο απλά».

Στην ποίησή του ο έρωτας είναι κυρίαρχος αλλά φυγόκεντρος. Εμπλέκεται με την αναζήτηση του άλλου, παρατηρεί τους γύρω και αφηγείται μικρές απόπειρες ζωής: «Ταξίδι με κατεβασμένα πανιά / πιο μακριά να μην υπάρχει / πιο κοντά να μη γίνεται» αφού ταυτόχρονα μοιράζεται μαζί μας το αίσθημα ότι « το καλοκαίρι πλησιάζει, η φωτιά μέσα μας».

Εφημ. Αγγελιαφόρος 27/4/2002

 

Δημοσιεύματα & αναφορές


Περιοδικό ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ, τεύχ. 63, Αύγ.- Οκτ. 2002

Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ (Βιβλιοθήκη), 3/5/2002

Εφημερίδα ΑΓΓΕΛΙΑΦΟΡΟΣ, 27/4/2002

Περιοδικό Εντός, Χειμώνας 2001-2002

Εφημερίδα ΑΓΓΕΛΙΑΦΟΡΟΣ, 24/12/2001

Ποιήματα από τη συλλογή “Σχεδόν πια ναυτικός”


Αγνότητα

Κουράστηκα να χαμογελώ

βρίσκω την ελπίδα εκεί που τη χάνω

τρέχω δίπλα στα παιδιά

ακούω τις ιστορίες τους

- τόσο απλός ο κόσμος του ονείρου -

τα σύννεφα γέμισαν καρφιά

τα αιδοία έγιναν βιβλίο

 

 

τα μάτια σου ξάνοιξαν.

Κορμιά γυναικών

Το κίτρινο φέτος είναι στη μόδα

το κίτρινο στα μαγιό

ωραία κορμιά έτρεξαν να ντυθούν

στρατιωτάκια πια, δεν ξεχωρίζουν

- τι κρίμα -

ευτυχώς που δεν ακούω τις λέξεις τους

ευτυχώς.

Σημάδι

Δίπλα άρχισαν να χορεύουν

ποτέ μου δεν τα κατάφερα

βήματα άρρυθμα

ματιές ανταλλάχθηκαν

ο έρωτας οδηγεί

όρθιος

πέταξα τη ντροπή

να δίνεις χωρίς παύσεις

Το ψυγείο άδειο

και απόψε.

Μαρία αγαπημένη

Εσύ, άγνωστη αποδέκτης ποιημάτων

Άγουρη στον πόνο τούτο

Μάθε πως ταξιδεύω, χρόνια τώρα

Σε κόλαση ηθικής

Σε παράδεισο αισθήσεων και αισθημάτων

Χωρίς προορισμό

                  συμβιβασμούς

                                    και τέλος

Σολομός με άνηθο

Ο σολομός με άνηθο

με φυλακίζει το βλέμμα σου

η γαλοπούλα με δαμάσκηνα

αυτό μόνο με απελευθερώνει

τα λαχανικά σουφλέ

μέσα στο κλειστό δωμάτιο

όλα υπάρχουν

ανεμοδούρες και αέρηδες

κάβοι και κανάλια

τα κεριά αναμμένα

οι ιστορίες που δεν άρχισαν

 

 

μην ξεχάσεις να χαμογελάς, σου πάει

να με κοιτάς, μου αρέσει.