Τίτλος: Παρήλιον

Συγγραφέας: Νίκος Τομαράς

Εξώφυλλο: Ντόρα Αντωνιάδου

Εκδότης: Οδός Πανός

Ημερ/νία έκδοσης: 1999

Παρήλιον


Ένα ταξίδι ποιητικό στη χώρα του έρωτα, μία «ακροβασία σε ανύπαρκτο νήμα» με προορισμό το φως.

Ο « έρωτας αντάρτης / χωρίς φόβο / δειλία / συλλογισμό, / άχρονος / και άτοπος, / θράσος της σάρκας » θα επικηρύξει τα υποκείμενά του στη φθορά και το θάνατο.

Το ταξίδι έχει αρχίσει για όσους «έφυγαν / νοσταλγώντας τη σιγουριά» αλλά και για όσους «έμειναν / λαχταρώντας την περηφάνια του φτερουγίσματος».

Οι ερωτευμένοι «μεθυσμένοι από το αρχέγονο φως» απαρνιούνται τα εγκόσμια «μουσκεύοντας την ψυχή / στη σιωπή του ονείρου / στην τελετή της αγάπης».

Ο ποιητής τολμά την έξοδο στο πραγματικό προσδοκώντας πως και η έρημος «υδροχαρεί» και ενίοτε ανθοφορεί.

Απογυμνωμένος από μύθους και όνειρα μένει «και πάλι μόνος», χωρίς τη μούσα του, πλήρης ωστόσο από την «αγάπη που άντεξε»,την «τέφρα φλογερών εραστών», «θαυμαστής των καρπών» του βιωμένου χρόνου.

 

Δημοσιεύματα & αναφορές


Είναι ένα ταξίδι μυστηριακό στα μονοπάτια του έρωτα, όπου ο καθένας συναντά τον εαυτό του μέσα από τον άλλο.

Η ακροβασία του έρωτα σε μια πορεία γεμάτη αμφιθυμίες και αντιφάσεις χωρίς λογική με τη διεκδίκηση της αιωνιότητας σ' ένα μονόδρομο ικανοποίησης του ατελεύτητου των πόθων.

«Ο Τομαράς γνωρίζει την τέχνη να μιλά σε όλους μαζί και στον καθένα χωριστά, να υφαίνει μια ζεστή σχέση εμπιστοσύνης. Με καίρια πληρότητα και επώδυνη ενάργεια, συλλαμβάνει και εκφράζει την αλήθεια της ύπαρξης, πολλαπλασιάζει τις εμπειρίες μας, μάς βοηθά να κατανοήσουμε τα συναισθήματά μας, σκύβει πάνω στην ανθρώπινη μοίρα διατηρώντας τη διαλεκτική οπτική του. Ο αναγνώστης θα βρει στο έργο του μια έντιμη κατάθεση, θα απολαύσει μια σκέψη που βρίσκεται σε διαρκή κίνηση.»

Δανάη Μαρίτσα, Εφημ. Μακεδονία 10/12/2000

Ποιήματα από τη συλλογή “Παρήλιον”


Στο δρόμο της αρετής

Στο δρόμο της αρετής

η δυσκολία

οι αθετημένες υποσχέσεις του χθες

ο ερωτικός μαρασμός των άδηλων

απολιθώματα σιωπής και προθέσεων

Συναυλία χρωμάτων και ήχων

Ίσως έμπλεξα

χρώματα του σκοταδιού και της μέρας

τοποθέτησα

τη βιόλα στη σκορπισμένη θάλασσα

το όμποε στη φλογισμένη ακρογιαλιά

το πιάνο στα ηδυπαθή δάκτυλα

την τρομπέτα με το κόρνο σε χοάνες ακοής

το ακορντεόν πίσω από την ορχήστρα

 

 

Ίσως έμπλεξα τη μουσική με το κορμί

το χορό του μαέστρου με τις νότες

 

 

Πάντως, ήσουν εκεί

για να σφίξεις το χέρι

να στερήσεις τη ματιά

 

 

Στο τέλος της συναυλίας

όλοι χειροκρότησαν

σε θαύμασαν

 

 

Υπερήφανος

είδα να υποκλίνεσα

να κοιτάς στο άπειρο

να ευχαριστείς

και να φεύγεις βιαστικά

χωρίς εμένα

Στο δρόμο της αρετής

Στο δρόμο της αρετής

η δυσκολία

οι αθετημένες υποσχέσεις του χθες

ο ερωτικός μαρασμός των άδηλων

απολιθώματα σιωπής και προθέσεων

Έρωτας αντάρτης

Ο έρωτας

        ορχήστρα ασυντόνιστη

               όργανα ακούρδιστα

                    κιθάρα με αμφίβολα μπάσα

 

Ο έρωτας

     χωρίς φόβο

                   δειλία

                         συλλογισμό

     χωρίς εξηγήσεις και

                                   λύσεις

 

Ο έρωτας

     γιος της φωτιάς

                    ά-χρονος

                              ά-τοπος

     θράσος της σάρκας

 

Ο έρωτας, αντάρτης

Περιπατητές του ονείρου

Αυτοί που έφυγαν

είχαν τη χαρά της επιλογής

αυτοί που έμειναν

ζώστηκαν τη μοναξιά

 

 

Έφυγαν

μακριά από τη ματαιότητα

ενός ανέραστου βίου

Έμειναν

καθηλωμένοι στην απραξία

                         της συνήθειας

ευτυχίες ταγμένες

 

 

Έφυγαν

και νοστάλγησαν τη σιγουριά

έμειναν

και λαχτάρησαν την περηφάνια

                          του φτερουγίσματος

Ο χρόνος κύλησε

Ο χρόνος κύλησε

η αγάπη άντεξε

με ποίηση

       χρώματα

              σκίτσα πόθου

 

 

Ο χρόνος κύλησε

εμείς μαζί μα χωριστά

Μεγάλωσαν τα παιδιά

                     η έλλειψη

                            η πίκρα

                                   οι ρυτίδες

 

 

Ο θάνατος μάς ένωσε

τέφρα φλογερών εραστών

 

 

Τα χρόνια πέρασαν

και τα επίγεια παρελθόν

Εμείς, θαυμαστές των καρπών μας

στην αιωνιότητα της αλήθειας μας

στην ελευθερία του παραδείσου